در میان دشتستان خاموشها چشمانم را می گشایم و می نگرم سکوت

مرگ آور مرداب را و باور می کنم نگاههای بی محبت را چشمانم به سیاهی

شبهای بی ستاره خیره شده است همه جا تاریکی و سکوت غم انگیز به

 بیکرانه مردابی وحشت زا و حسرت آور ، دریایم نا آرام و پرتلاتم ،

 از میان سیاهی ها سکوتها، مرگ و خاموشیها، مرغ سپیدبال خیالم تنها

در بی نهایت ظلمت ره می سپارد بر گورستان خاموش زندگی ،

زندگی را فقط در میان پرواز مرغان سپید بال دریائم حس می کنم .

آنکه لطافت روحشان را پرواز قرار دارند و در این گیتی وحشت زا به

 بی باکانه پروازشان را بر قلب آبی آسمان وسعت بخشیدند

دریایم، دریانام من است، خروش و طوفان فریاد منت و سیلی

 امواج سهمگین پیکارم اما با این همه، غمی دارم به بیکرانی سکوت ،

غم را با که به تقسیم بنشینم که یارای تحمل یارگرانش را داشته باشد.

 با شب! اما نه ! زیرا که او سپیدی صبح را آرامش قلب خود می سازد

با مهتاب ! نه ! زیرا مهتاب خود درخششی را از خورشید می گیرد!

پس با خورشید ! باز هم نه ! زیرا خورشید نیز گمنامی است در قلب گیتی.

مرداب همزاد من است ، او هیچگاه بیدار نشد، گویی زنجیره ها بی مهری

 بر قلبش چنگ انداخته اند، مرگ گلها را می رسند، خشکی زمین را باور دارد ،

 گویی پرنده را می نگرد. اما قلب او تاریک تر از آن است که حقیقت را دریابد.

 او آرام و با قلبی سیاه به خواب عمیق فرو رفته است ای کاش می توانستم

 از این مرگ حسرت آور رهایش سازم. من به خواب عمیق او حسرت نمی خورم

زیرا من دریایم و خروش معنای زندگی من است ،

حق در آن که گیتی به خواب می رود ، گلها در آغوش هم خواب زندگی

 و برون می بینند پرندگان سکوت اختیار می کنند و چادر شب بر جهان سایه

 گستر می شود.

با قلبی نا آرام امواج طوفانم را آواز خوش روزگاران می سازم و ره می سپردم

تا بی نهایت پاکی و صداقت تا قلبی آبی اقیانوس .

من دریایم با روحی پر خروش و قلبی بر قرار و من به اشعه های فروزان

 نگاهم با مرداب حرفها دارم.

 دستان محبتم را به سویش روانه می سازم تو را به عمق نگاهم دعوت می نمایم،

 او را به حرکت و تلاش دعوت می کنم، زندگی زمین و گل و سبزه

 و پرنده را از زمزمه دعوت خود می سازد .

هر چند قلب او تیره تر از سیاهی شب است .

هر چند او با خروش امواج من کینه دیرینه دارد.

اما، اما من مرداب را بیدار می سازم و به گوش مرداب آواز زندگی می خوانم،

 مرداب را جاری می سازم در میان لبهای تشنه کویر تا بوسه گاه مرداب

 قلب عاشق گل سرخی زیبا در دل خاک تشنه باشد